Wokół Staffa XI...

Jan Zdzisław Brudnicki - pisarz, krytyk, członek Związku Literatów Polskich w Warszawie napisał: „..Ta wersja Konkursu Staffowskiego przewyższyła Góry Świętokrzyskie. Powiedziałem sobie, gdy nie bez wysiłku przeczytałem dorobek XI jego wersji.Obfitość prozy i jej różnorodność, od wspomnień, dramatycznych opowieści, scenek horrorystycznych, fantazji, romansów, obrazków obyczajowych, po młodzieżowe nowalijki językowe i środowiskowe. Poezja przyniosła liryki czyste, opowieści epickie, ballady prowincjonalne i śpiewanki stylizowane na ludowo. Młodzież nadesłała wynurzenia odkrywców świata i miłości. Eseje spełniają kryteria tekstów refleksyjnych, aż może „są za mądre", to znaczy pisane językiem doktorów, a chciałoby się raczej widzieć zwierzenia żarliwych czytelników.

A klimaty? Jak przystało na Konkurs im. L. Staffa jest tu dużo utworów pisanych wedle klasycznych reguł wiersza dawnego i dużo form wolnych. Te pierwsze wiążą tradycję w jedną całość, te drugie sięgają po nowszą refleksję, kontestację, lingwistyczną grę sensów i słów, opowieść mityczną lub psalmiczną, albo dekalog moralizatorski.

Dużo tu wierszy, prozy, piosenek, które wyszły spod pióra miłośników literatury. Takich na dorobku. Szukających swojej szansy, źródeł natchnienia, form wypowiedzi, pożyczających sobie metafor, obrazów, symbolów. Ale blisko połowa prezentuje tak zwaną twórczość profesjonalną: ludzi oczytanych, twórczo podchodzących do każdego niemal słowa, łowiących wątki i tematy współczesnego życia polskiego, europejskiego, regionalnego, także dostrzegających nasze biedy jednostkowe i zbiorowe. Nie cofających się przed obrazami drastycznymi. Sięgających po takie środki jak nadrealizm i ekspresjonizm.

I jedni i drudzy mają takie same szansę. Miłośnicy - bo są jeszcze nie skrępowani normami. „Zawodowcy" bo uczą panowania nad formą. I tym i tym życzymy wytrwałości, sukcesów, a i od czasu do czasu jakichś honorariów.”

MS